به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت‌الاسلام والمسلمین موسوی‌زاده در روایتگری از خاطرات پدر «شهیده آتنا چملی‌نژاد»، از شهدای دانش‌آموز مدرسه میناب، روایتی جان‌سوز از دلتنگی پدری برای یافتن نشانه‌ای از دختر نازنینش نقل می‌کند.
در خانه، آتنا عادت داشت موهای بلند و زیبایش را باز بگذارد. موهایی که وقتی میان اتاق‌ها راه می‌رفت و مشغول بازی می‌شد، مثل آبشاری روی شانه‌هایش می‌ریخت و زیبایی کودکانه‌اش را دوچندان می‌کرد. آن‌قدر موهایش بلند و پرپشت بود که گاهی تارهایشان روی فرش و گوشه‌وکنار خانه جا می‌ماند.
یک روز پدر که از دیدن موهای پراکنده آتنا روی فرش دلخور شده بود، او را صدا زد و گفت:
ـ بابا! دیگه موهات رو باز نذار. ببین چقدر موهات روی فرش و زمین ریخته!
آتنا از شنیدن این حرف کمی دلگیر شد. شاید دلش نمی‌خواست آن موهای قشنگی را که دوست داشت آزادانه روی شانه‌هایش رها باشند، ببندد. کمی مکث کرد و بعد با همان زبان شیرین کودکانه‌اش گفت:
ـ بابایی، من توی سالن پذیرایی و جاهای دیگه موهام رو با گل‌سر می‌بندم؛ اما توی اتاق خودم که دیگه می‌تونم موهام رو باز بذارم، نه؟
پدر پاسخ داد:
ـ آره بابا جان! توی اتاق خودت اشکالی نداره. اونجا می‌تونی موهات رو باز بذاری.
گفت‌وگوی کوتاه پدر و دختری به پایان رسید و آتنا دوباره به دنیای شیرین بازی‌های کودکانه‌اش برگشت؛ بی‌آنکه بداند روزی همان تارهای موی پراکنده، عزیزترین یادگار حضورش در خانه خواهند شد.
اما هنوز خاطره آن گفت‌وگوی ساده در ذهن پدر زنده بود که فاجعه تلخ و جنایت مدرسه میناب از راه رسید و آتنا را از آغوش خانواده گرفت، و او برای همیشه به آسمان پر کشید. از آن روز به بعد، خانه دیگر حال‌وهوای سابق را نداشت. روزها می‌گذشتند، اما برای پدر، شب و روز تفاوت چندانی نداشتند. جای خالی آتنا در گوشه‌وکنار خانه به چشم می‌آمد؛ در اتاقش، روی فرش‌ها و در سکوتی که دیگر صدای بازی و خنده‌های او را به همراه نداشت.
یکی از آن شب‌های بی‌روح و بی‌قرار، نیمه‌های شب، پدر ناگهان از خواب بیدار شد. انگار در جستجوی گمشده‌ای می‌گشت. بی‌اختیار از جا بلند شد و شروع کرد به دست کشیدن روی فرش سالن پذیرایی؛ آرام و با دقت، پرزهای فرش را زیر انگشتانش جست‌وجو می‌کرد. اما چیزی پیدا نکرد.
چند لحظه بعد، انگار که چیزی را به خاطر آورده بود با شتاب به سمت اتاق آتنا رفت. همان اتاقی که روزی به او اجازه داده بود موهایش را باز بگذارد. کنار فرش نشست و این بار با دقت بیشتری دستش را روی پرزهای فرش کشید؛ گویی در میان آن همه تار و پود، به دنبال نشانی از دخترش می‌گشت.
وقتی از او پرسیدند: «چه شده؟ دنبال چه چیزی می‌گردی؟» بغض راه گلویش را گرفت. پدر، ماجرای آن روز و گفت‌وگوی ساده‌اش با آتنا را به یاد آورد و برایشان تعریف کرد.
بعد با اندوهی که از عمق جانش برمی‌خاست، گفت:
«آن روز به آتنا گفتم موهایت را باز نگذار؛ چون همه‌جا روی فرش می‌ریزد. گفتم در اتاق خودت اشکالی ندارد و می‌توانی موهایت را باز بگذاری. اما حالا... حالا دلم برای همان موهای بلند و زیبایش تنگ شده است. دیگر نه صدای بازی‌اش را می‌شنوم و نه می‌توانم موهایش را نوازش کنم. آمده‌ام دنبال تارهای موی دخترم بگردم؛ شاید چیزی از او روی این فرش‌ها باقی مانده باشد. دلم می‌خواهد حتی یک تار از موهایش را پیدا کنم، آن را در دست بگیرم و به سینه‌ام بچسبانم؛ شاید کمی آرام شوم...»
حالا دیگر برای پدر، آن موهای بلند و آبشاری مزاحمتی روی فرش نیستند؛ آرزویی هستند که اگر فقط یک تارشان دوباره پیدا شود، شاید بتواند لحظه‌ای آن را در آغوش بگیرد و با خاطره دخترش آرام بگیرد... .
«شادی روح مطهر شهدا صلوات»
نظر شما